• Berkum 8: de weg

    Ik heb de weg naar Berkum 8 weer gevonden. Vanwege fysieke klachten heb ik de start van het seizoen aan mij voorbij moeten laten gaan. En dat heb ik als een gemis ervaren.
    Echter, het verleden is niet interessant, maar het heden en de toekomst. En daarom ben ik blij dat ik weer heb kunnen aanhaken bij het 8e. en op het juiste moment. Want afgelopen zaterdag stond de knaller op het programma. De confrontatie met de nummer 1: SV Nieuwleusen 8. Een groep jonge honden die voor het eerst met de senioren mogen meevoetballen. En dat doen ze zeker niet onverdienstelijk. De weg naar het sportpark ‘het Klaverblad’ (geen klaverblad te vinden met al dat kunstgras) was lang en regenachtig. Met de fiets doe je daar toch een uur over. In dat uur heb je voldoende tijd om te gaan mijmeren. De sportvrienden hebben, als ik de verslagen van neef Diederick moet geloven, een andere weg ingeslagen. Ze zijn allemaal weer een jaar ouder en dat heeft ze doen beseffen dat, als men potten en pannen wil breken, ze anders in het voetballeven moeten staan. Ik zeg maar: ‘kleine jongens worden groot’.

    De confrontatie met SV is daar een goed voorbeeld van. De hele week is de toon dat men goed uitgerust aan deze wedstrijd moet gaan beginnen. Voldoende slaap en weinig bier. Daarnaast zie ik eenmaal op het sportpark aangekomen alleen maar afgetrainde lichaampjes en de ogen strak in de kop. Ik neem aan dat men 100% geconcentreerd is en dat er geen andere zaken spelen.

    Ik heb vooral de eerste helft genoten. Met goed voetbal en strijd ging men de oranje hemden te lijf. Door het vroeg storen kon SV alleen maar de lange bal hanteren. Maar de defensie van de sportvrienden stond als een huis. Ze hebben in de eerste 45 minuten geen kans weggegeven. Daarentegen creëerden de sportvrienden voldoende kansen om met een ruime voorsprong de rust in te gaan. En dat is dan ook het enige waar je de zere vinger op kunt leggen: het afmaken. Bij een aantal sportvrienden zou je bijna zeggen: als je nu de linker schoen aan je rechter voet doet, dan vliegen die ballen er waarschijnlijk wel in??
    Uiteindelijk met behulp van de tegenstander kon men wel met een 0-1 voorsprong de kleedkamer opzoeken.
    De tweede helft was van een mindere kwaliteit. Wel veel strijd en passie. SV ging een andere tactiek hanteren: voetballen met de mes tussen de tanden. Het spel werd er dan ook niet beter van, wel harder. En ook nu hebben de sportvrienden een andere weg gevonden: er niet in mee gaan. Ook dit laat zien dat men volwassener is geworden. Deze helft liet weinig kansen zien. Des te opmerkelijker dat SV toch de 1-1 kon scoren. Maar nog opmerkelijker is dat de kopjes van de sportvrienden niet naar beneden ging, maar juist omhoog en met de borst vooruit. En al snel door een weergaloze actie van Yannick kon Ronald de winnende 1-2 scoren. Deze Ronald was voor mij de openbaring. Wat een passie. 
    De weg terug was een weg met een blij gezicht. Voortdurend stoppen om een klein vreugde dansje te maken. De voorbijrijders zullen wel gedacht hebben: ‘it’s a long way home??’
    "Roderick"