• Berkum 8, jongens worden mannen

    Met de wanvertoningen van de laatste 2 weken fiets ik met een zwaar hoofd naar Zwolle-Zuid. SVI is vandaag de tegenstander en bij SVI gebeurd altijd wat. Meestal negatief.
    Ik ben aan de zonnige kant van het veld gaan staan en het zonnetje ging gedurende de wedstrijd steeds feller branden. Symptomatisch?

    Ik zag dat de technische staf heeft lopen puzzelen om een uitgebalanceerd elftal op het drassige grasmat te krijgen.  Bas stond weer op vertrouwde plek onder de lat en Sander weer op zijn oude plek links achter: “ben blij dat ik weer sta waar ik hoor te staan. Hoewel ik het leuk vind om voorin mee te mogen lopen, sta ik nu wel echt op mijn positie.”
    De scheids, waarover later meer, blies voor de start en ik voelde een bepaalde spanning door mijn lichaam gaan. Zou het kunnen dat de sportvrienden eindelijk eens gewoon gingen voetballen?

    De eerste minuten ging het tegen elkaar op. Totdat Jappie alleen op de keeper ging. Dit had de 0-1 moeten zijn, echter de keeper pareerde de bal: “tsja, die had er wel in gemoeten. Het was goed dat Max de bal uiteindelijk kreeg en zich slalomde langs een handvol verdedigers en de bal uiteindelijk in het netje kreeg.” Euforie bij de sportvrienden. En die werd snel te niet gedaan. De eerder benoemde scheids zette zichzelf in de spotlight en gaf binnen 1 seconde twee gele kaarten weg. Dean en Rob waren de daders. “Die van Dean was zeker niet terecht, maar die van mij wel. Ik had gewoon oud en wijs moeten zijn en mijn mond moeten houden. Maar als ik onrecht zie dan….”
    En toen werd de Korf een man: “haal mij eruit jongens want dan kunnen we een extra verdediger er in zetten.” Dit noem ik opoffering voor het doel. Rickert nam zijn plaats met verve over en de sportvrienden vochten deze overwinning over de streep van 45 minuten heen. Ik heb genoten.
     
    De tweede 45 minuten was een spektakel van de 1e orde. In deze helft zorgde Bassie er voor dat SVI geen aansluiting kon krijgen en speelden de sportvrienden het spel zeer volwassen uit. Daar stond een team die voor elkaar door het vuur ging. Het geloof bij SVI ging als een nachtkaars uit. “Wij waren op alle fronten beter en gebrand om de drie punten mee te nemen naar Berkum. Na twee zeer slechte wedstrijden waren we dit ook wel verplicht naar onze schare achterban. Ik denk dat wij het beste in ons naar boven hebben laten komen.” Ryan lacht en is trots op hetgeen de sportvrienden hebben laten zien: ‘ik denk dat de uitslag van 0-7 zeker niet geflatteerd is. En ik ben dan ook trots op deze uitslag, maar nog veel meer op de manier hoe deze uitslag tot stand is gekomen. Wij stonden daar als mannen en hebben gevoetbald als mannen. Voor, met en naast elkaar. Alle 14!”
     
    Hieraan heb ik niets meer toe te voegen. Ik ben fluitend op mijn fietsje gestapt en bij thuiskomst mijn vrouw vol op de mond gekust en gezegd: “de wereld heeft er weer een paar mannen bij.” Nu ik dit zo schrijf, volgt er weer een glimlach op mijn gezicht. Een glimlach van trots.
     
    “Roderick”